OTOP
BirdLife
Strona głównaMapa serwisuKontakt
wersja polska wersja angielska

Bocian biały Ciconia ciconia

Bocian biały Bocian biały Marcin Lenart

Powszechnie znany i rozpoznawalny duży ptak, gniazdujący w osadach ludzkich, którego dość łatwo zaobserwować, jak żeruje na łąkach i pastwiskach. W Polsce gniazduje blisko 25% światowej populacji tego gatunku.

Rozmieszczenie w Polsce i w Karpatach

W Polsce: średnio liczny ptak lęgowy obszarów rolniczych. Zasiedla cały kraj, ale najliczniejszy jest na Warmii, Suwalszczyźnie, Podlasiu i we wschodniej Lubelszczyźnie.

W Karpatach: zasadniczo unika wysokich gór, ale w ciągu ostatniego wieku wyraźnie przesunął swój pionowy zasięg wyżej i obecnie gniazduje już nawet na wysokości 800 m n.p.m. Najliczniejszy jest we wschodniej części Karpat, oraz na Podhalu, Orawie i Spiszu.

Baner mapa rozmi

Siedlisko

Tereny rolnicze, szczególnie z rozległymi obszarami trwałych użytków zielonych, najlepiej podmokłych. Gniazda zakłada zwykle w obrębie siedzib ludzkich – na słupach energetycznych, drzewach, dachach budynków i kominach.

Kluczowe zagrożenia

• zanik dogodnych żerowisk w wyniku intensyfikacji produkcji rolnej, zaniechania użytkowania łąk i pastwisk oraz melioracji terenów podmokłych i regulacji dolin rzecznych,

• wzrastająca niechęć społeczna wobec bocianów gniazdujących w zabudowie wiejskiej,

• kolizje z napowietrznymi liniami energetycznymi i zagrożenie porażenia prądem, szczególnie piskląt z gniazd umieszczonych na słupach.

Zabiegi ochronne

• zachowanie podmokłych obszarów użytków zielonych w ekstensywnie użytkowanym krajobrazie rolniczym,

• konstruowanie platform gniazdowych na słupach energetycznych oraz zabezpieczanie przewodów w ich pobliżu,

• ograniczenie regulacji w dolinach rzecznych.

Status ochronny
Polska Czerwona Księga Zwierząt -
Bibliografia

BirdLife International. 2004. Birds in the European Union: a status assessment. Wageningen, The Netherlands: BirdLife International.

Chylarecki P., Sikora A., Cenian Z. (red.) 2009. Monitoring ptaków lęgowych. Poradnik Metodyczny dotyczący gatunków chronionych Dyrektywą Ptasią. GIOŚ, Warszawa.

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (wersja ujednolicona).

Głowaciński Z. (red.) 2001. Polska Czerwona Księga Zwierząt. Kręgowce. PWRiL, Warszawa.

Gromadzki M. (red.) 2004. Ptaki (część I). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Tom 7.

Gromadzki M. (red.) 2004. Ptaki (część II). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Tom 8.

Hordowski J. 1999. Ptaki polskich Karpat Wschodnich i Podkarpacia. Tom I. Merkator, Przemyśl.

Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, sporządzona w Bernie dnia 19 września 1979 r.

Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, sporządzona w Bonn dnia 23 czerwca 1979 r.

Kunysz P., Hordowski J. 2000. Ptaki polskich Karpat Wschodnich i Podkarpacia. Tom II. Merkator, Przemyśl.

Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną.

Sikora A., Rohde Z., Gromadzki M., Neubauer G., Chylarecki P. (red.) 2007. Atlas rozmieszczenia ptaków lęgowych Polski 1985-2004. Bogucki Wyd. Nauk., Poznań.

Tomiałojć L., Stawarczyk T. 2003. Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. PTPP „pro Natura”, Wrocław.

Walasz K., Mielczarek P. 1992. Atlas ptaków lęgowych Małopolski. Biologica Silesiae, Wrocław.

Wilk T., Jujka M., Krogulec J., Chylarecki P. (red.) 2010. Ostoje ptaków o znaczeniu międzynarodowym w Polsce. OTOP, Marki.