OTOP
BirdLife
Strona głównaMapa serwisuKontakt
wersja polska wersja angielska

Ciekawe miejsca

Analiza starych map austriackich pozwoliła ustalić, że w XIX w. rozległe kopuły torfowisk wysokich w polskiej części Kotliny Orawsko-Nowotarskiej rozciągały się na powierzchni niemal 3000 ha. Obecnie zajmują one nieco ponad 800 ha.

Wśród ssaków, które występują w regionie, najciekawsze są duże drapieżniki: wilk, ryś i niedźwiedź brunatny. Szanse na spotkanie z którymkolwiek z nich są niewielkie. Jedynie tropy wilków są stosunkowo częste w tutejszych borach. Pospolite są przede wszystkim gatunki łowne: lis, zając, sarna, jeleń i dzik. Spacerując dolinami rzek i potoków, możemy zobaczyć wydrę i bobra, choć najczęściej zauważymy tylko ślady ich obecności – tropy wydry na błotnistych brzegach lub charakterystyczne zgryzy bobrowe.

Najcenniejszym zabytkiem sakralnym w regionie jest gotycki kościół św. Michała Archanioła w Dębnie, który wraz z innymi drewnianymi kościołami Polski południowej został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Początki budowli przypadają na XIII w., m.in. odnaleziono tu przedstawiające św. Katarzynę i św. Agnieszkę najstarsze polskie malowidło na desce z 1280 r., obecnie obraz znajduje się w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie, a w Dębnie powieszono jego kopię.

Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie to region, w którym dzika przyroda trwale przeplata się z historią. Ich największymi skarbami jest karpacka puszcza z licznie występującymi dużymi roślinożercami i drapieżnikami, pokrywające bieszczadzkie szczyty połoniny i kraina dolin, gdzie stare cmentarze, ruiny cerkwi i zabudowań toną w zieleni łąk i sadów.

Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie uznawane są za szczególnie cenne obszary ochrony siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza leśnych i połoninowych.

Zróżnicowanie geomorfologiczne, klimatyczno-siedliskowe i wysokościowe oraz wysoki stopień zalesienia sprawiają, że Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie zasiedla nie tylko bogata fauna puszczańska, ale również gatunki górskie, wysokogórskie, górnoreglowe, ciepłolubne i pochodzenia tajgowego.

Odwiedzając Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie, oprócz podziwiania dzikiej przyrody, górskich krajobrazów oraz odpoczynku nad Zalewem Solińskim, warto również zobaczyć:

Beskid Niski to najniższa, a zarazem najrozleglejsza część Beskidów w obrębie całego łuku Karpat. Zachwyca dobrze zachowanymi buczynami i fragmentami jedlin o puszczańskim charakterze.

Beskid Niski leży w zasięgu dwóch pięter roślinnych: pogórza i regla dolnego. Około 3/4 powierzchni Beskidu stanowią lasy i zadrzewienia. W piętrze pogórza obok fragmentów naturalnych siedlisk leśnych licznie występują drzewostany sztuczne, zwykle sosnowe.

Duża lesistość, stosunkowo niskie zaludnienie i mała presja turystyczna sprawiają, że Beskid Niski jest ostoją wielu gatunków rzadkiej fauny puszczańskiej, której populacje w innych rejonach są zagrożone bądź występują w niskich zagęszczeniach lub w rozproszeniu.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL