OTOP
BirdLife
Strona głównaMapa serwisuKontakt
wersja polska wersja angielska

Ciekawe miejsca

Najbardziej charakterystycznymi elementami Beskidu Niskiego są pozostałości po funkcjonującej tu niegdyś kulturze łemkowskiej. Najcenniejszymi jej obiektami są drewniane cerkwie, często kryjące w swych wnętrzach dobrze zachowane ikonostasy, czyli ściany z ikon oddzielające część główną – nawę – od prezbiterium.

Pogórze Przemyskie i Dynowskie znajduje się w południowo-wschodniej części Polski i obejmuje swoim zasięgiem fragment najbardziej wysuniętej na wschód części Zewnętrznych Karpat Zachodnich.

Krajobraz Pogórza Przemyskiego zdominowany jest przez lasy, które zajmują ponad 60 proc. powierzchni regionu. Na Pogórzu Dynowskim lasy stanowią tylko 30 proc. powierzchni, a w krajobrazie wyróżniają się przede wszystkim siedliska terenów otwartych związane z dobrze rozwiniętym rolnictwem.

Duże powierzchnie kompleksów leśnych, poprzecinanych enklawami terenów rolniczych i ciekami wodnymi, stwarzają na Pogórzu Dynowskim i Przemyskim dogodne warunki do rozwoju i bytowania wielu gatunkom zwierząt. Występują tu m.in. duże ssaki drapieżne: niedźwiedź brunatny, wilk, ryś oraz żbik – gatunki bardzo wrażliwe na fragmentację lasów. Ich obecność świadczy o znacznej jeszcze ciągłości tutejszych ekosystemów leśnych.

Na wybierających się w strony Pogórza Dynowskiego i Przemyskiego czeka wiele zabytków, z których przeważająca część to obiekty o charakterze sakralnym – cerkwie, kapliczki, cmentarze, klasztory. Opowieść o nich warto rozpocząć od sanktuarium w Kalwarii Pacławskiej, do którego każdego roku ściągają tysiące pielgrzymów, by modlić się przed cudownym obrazem Matki Bożej Kalwaryjskiej oraz uczestniczyć w odprawianych przy kapliczkach kalwaryjskich nabożeństwach zwanych dróżkami.

Chociaż Pogórze Środkowobeskidzkie charakteryzuje się pięknym krajobrazem, ciekawą przyrodą i zabytkami kultury, jest często pomijane przez turystów zmierzających w kierunku Bieszczadów czy Beskidu Niskiego. Jego centralna część jest gęsto zaludniona, a siedliska silnie przekształcone, mimo to wciąż można tu zaobserwować ciekawe i stosunkowo rzadkie gatunki zwierząt.

Krajobraz centralnej części Pogórza Środkowobeskidzkiego jest w dużej mierze przekształcony rolniczo. Siedlisk naturalnych, zwłaszcza leśnych, jest więc stosunkowo niewiele – zachowały się głównie na szczytach i stokach wzniesień oraz w dolinach rzecznych. Wśród lasów dominują żyzne buczyny i grądy, znacznie rzadsze są natomiast łęgi, sporadycznie można spotkać buczyny kwaśne i jaworzyny.

Na terenie Pogórza Środkowobeskidzkiego z racji mniejszej lesistości i większego zaludnienia duże ssaki drapieżne występują znacznie mniej licznie niż w pozostałej części Karpat. Nie zmienia to jednak faktu, że wędrując po tutejszych lasach, możemy natknąć się na trop niedźwiedzia, znaleźć rozszarpaną przez rysia sarnę czy zaobserwować watahę wilków.

Centralna część Pogórza Środkowobeskidzkiego jest zamieszkana od wielu wieków, w związku z czym obfituje w zabytki.

Pogórze Rożnowskie i Ciężkowickie to niewielki zakątek Polski, położony pomiędzy dolinami Dunajca i Wisłoki. Do odwiedzenia tego regionu zachęcają malownicze krajobrazy oraz zaskakujące bogactwo przyrodnicze i kulturowe. Niech skusi nas zatem spotkanie oko w oko z bielikiem lub z Pięknym Jasiem w dolinie Dunajca, poszukiwanie skarbów na Zbójnickim Szlaku, czerwony rąbek piekielnicy, Skamieniałe Miasto, Małpia Wyspa albo Karpacka Troja.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL