OTOP
BirdLife
Strona głównaMapa serwisuKontakt
wersja polska wersja angielska

Beskid Niski

Beskid Niski - siedliska przyrodnicze

13.12.2013
Września pobrzeżna Września pobrzeżna Tomasz Wilk

Beskid Niski leży w zasięgu dwóch pięter roślinnych: pogórza i regla dolnego. Około 3/4 powierzchni Beskidu stanowią lasy i zadrzewienia. W piętrze pogórza obok fragmentów naturalnych siedlisk leśnych licznie występują drzewostany sztuczne, zwykle sosnowe.

Geneza lasów sosnowych w Beskidzie Niskim związana jest z dawną gospodarką miejscowej ludności łemkowskiej. Niegdyś udział terenów otwartych był tu znacznie wyższy niż obecnie. W czasach powojennych tereny dawnych łąk i pastwisk były zalesiane, głównie mało wymagającymi gatunkami szybko rosnącymi, znoszącymi duże nasłonecznie. Powstałe wówczas sośniny przebudowywane są obecnie w kierunku drzewostanów naturalnych, właściwych dla siedlisk górskich. Sosna stanowi tzw. przedplon, którego rolą było wykształcenie siedliska leśnego i stworzenie warunków do wprowadzenia gatunków docelowych, najczęściej cienioznośnych, takich jak buk i jodła. Poza sztucznymi sośninami rolę przedplonów pełniły również drzewostany modrzewiowe, ale i lasy liściaste zbudowane np. z olszy szarej.

Regiel dolny występujący wyspowo obejmuje wyższe położenia gór. Dominują tu lasy, głównie buczyny. Mniejszy udział mają jedliny oraz sztuczne drzewostany sosnowe i mieszane. Lasy bukowe reprezentowane są przez niezbyt częstą kwaśną buczynę górską i dominującą na tym terenie żyzną buczynę karpacką. Spośród lasów jodłowych najczęściej spotykane są żyzne jedliny z panującą w runie jeżyną gruczołowatą.

Do bardzo cennych siedlisk leśnych należą jaworzyny, spośród których najrzadsza jest jaworzyna karpacka, a nieco częstsze: jaworzyna z języcznikiem i jaworzyna z miesiącznicą trwałą. Grądy, które zachowały się prawie wyłącznie na stromych skarpach i niższych częściach zboczy dolin rzek i potoków, należą do stosunkowo rzadkich siedlisk. Niewielki udział, chociaż bardzo cenny, mają tu również lasy bagienne i łęgi. Występują tu: ols bagienny, olszyna bagienna, podgórski łęg jesionowy, nadrzeczna olszyna górska, łęg wielogatunkowy.

Siedliska łąkowe wykazują znacznie większe zróżnicowanie niż lasy i zarośla. Najczęściej mamy tu do czynienia z łąkami świeżymi i wilgotnymi. Spośród świeżych najczęściej spotykamy kośne łąki owsicowe, ale również mieczykowo-mietlicowe i pastwiska życicowo-grzebienicowe. Łąki wilgotne reprezentowane są przez wiele zbiorowisk, które najczęściej nie zajmują dużych obszarów. Szeroko rozpowszechniona jest łąka ostrożeniowa, w miejscach wysięków i zabagnień pojawiają się niewielkie płaty torfowisk, turzycowisk i mechowisk. Na młakach śródleśnych i nad potokami rozwijają się natomiast ziołorośla górskie z lepiężnikiem różowym, lepiężnikiem białym, skrzypem olbrzymim oraz kniecią błotną i świerząbkiem.

Do bardzo cennych należą również zbiorowiska zaroślowe o charakterze naturalnym, spotykane w otoczeniu rzek oraz na kamieńcach nadrzecznych. Często odnajdziemy tu zarośla wiklinowe oraz znacznie rzadsze zarośla z wrześnią pobrzeżną.

 

Tekst jest fragmentem rozdziału „Beskid Niski”
z książki „Przyroda polskich Karpat. Przewodnik krajoznawczy”.
Autor: Damian Nowak

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy Odśwież