OTOP
BirdLife
Strona głównaMapa serwisuKontakt
wersja polska wersja angielska

Beskid Żywiecki i Kotlina Żywiecka

Beskid Żywiecki i Kotlina Żywiecka - fauna

19.11.2013
Płochacz halny Płochacz halny Tomasz Tańczuk

Beskid Żywiecki jest miejscem występowania trzech dużych drapieżników – niedźwiedzia, wilka i rysia. Wśród ssaków na szczególną uwagę zasługuje ponadto darniówka tatrzańska (patrz ramka) – mały gryzoń z rodziny nornikowatych, będący jednym z nielicznych endemitów w krajowej faunie kręgowców.

Wśród ptaków najcenniejszym gatunkiem jest bytujący w borach świerkowych głuszec. Obszar Beskidu Żywieckiego to jedno z nielicznych w Polsce miejsc występowania tego niezwykle rzadkiego i zagrożonego wymarciem gatunku. W szczytowej partii masywu znajdują się miejsca tokowisk głuszca. Wiosną samce tego gatunku w spektakularny sposób walczą tam o względy samic. Na niżej położonych terenach, w borach świerkowych z bogatym runem borówek, samice głuszców znajdują dogodne miejsca do zakładania gniazd i wychowu młodych. Innym kurakiem występującym na tym ternie jest jarząbek, gatunek znacznie już liczniejszy od głuszca. Grupą ptaków charakterystyczną dla ekosystemów leśnych są także dzięcioły. Beskid Żywiecki jest miejscem występowania dwóch najrzadszych krajowych dzięciołów – trójpalczastego oraz białogrzbietego. Dla obu wymienionych gatunków obszar ten stanowi jedną z głównych ostoi w Polsce. Dzięcioł trójpalczasty jest ściśle związany ze świerkami, a zwłaszcza z osłabionymi i zamierającymi drzewami, które są dla niego miejscem zdobywania pokarmu. Natomiast dzięcioł białogrzbiety związany jest z lasami regla dolnego, głównie buczynami, i obecnym w nich martwym drewnem. W Beskidzie Żywieckim spotykamy ponadto dzięciołka, dzięcioła czarnego, zielonego oraz zielonosiwego. Dieta dwóch ostatnich w dużej mierze składa się z mrówek, co powoduje, że gatunki te są regularnie spotykane na terenach otwartych – łąkach i pastwiskach, gdzie poszukują pokarmu.

Z występowaniem dzięciołów, będących tzw. dziuplakami pierwotnymi, wiąże się obecność drzew z dziuplami, które to stanowią miejsce rozrodu innych gatunków, tzw. dziuplaków wtórnych. Do grupy tej należą zwłaszcza sowy – sóweczka i włochatka. Ponadto, w lasach Żywiecczyzny występuje puszczyk uralski oraz – największa europejska sowa – puchacz. Natomiast wśród drapieżników dziennych – największym, a jednocześnie najrzadszym jest orzeł przedni, dla którego Beskid Żywiecki stanowi jedną z niewielu ostoi w kraju.

Z mozaiką łąk w niższych położeniach górskich związany jest derkacz, któremu towarzyszą przepiórka, gąsiorek, jarzębatka i pokląskwa. Natomiast na terenach otwartych w wyższych położeniach górskich spotykamy siwerniaka, a w miejscach, gdzie obecne są skały i głazowiska – jednego z najrzadszych krajowych wróblaków – płochacza halnego. Nieco poniżej, na granicy terenów otwartych i lasów, często blisko górnej granicy lasu spotkamy drozda obrożnego. Wzdłuż kamienistych brzegów potoków występują pliszka górska oraz pluszcz.

Z obecnością licznych siedlisk wilgotnych wiąże się obecność bogatej herpetofauny, której przedstawicielami są m.in. kumak górski oraz wszystkie cztery krajowe gatunki traszek – zwyczajna, grzebieniasta, górska i karpacka. Natomiast wśród fauny bezkręgowców niewątpliwie najważniejszym jest sichrawa karpacka – endemiczny gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych. Owad ten jest związany z najwyższymi partiami Babiej Góry i Policy, które to obok Tatr stanowią jedyne miejsca występowania tego gatunku w Polsce.

 

Tekst jest fragmentem rozdziału „Beskid Żywiecki i Kotlina Żywiecka”
z książki „Przyroda polskich Karpat. Przewodnik krajoznawczy”.
Autor: Michał Ciach

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy Odśwież