OTOP
BirdLife
Strona głównaMapa serwisuKontakt
wersja polska wersja angielska

Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie

Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie - siedliska przyrodnicze

16.12.2013
Torfowisko wysokie Tarnawa w dolinie górnego Sanu Torfowisko wysokie Tarnawa w dolinie górnego Sanu Grzegorz Leśniewski

Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie uznawane są za szczególnie cenne obszary ochrony siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza leśnych i połoninowych.

Największą powierzchnię zajmują żyzne buczyny, wśród których dominuje buczyna typowa o runie z żywcem gruczołowatym, żywokostem sercowatym, przytulią wonną i nerecznicą samczą. Tam, gdzie gleby są żyźniejsze i wilgotniejsze, spotkamy płaty buczyny z miesiącznicą trwałą lub z czosnkiem niedźwiedzim. W strefie górnej granicy lasu wykształca się buczyna ziołoroślowa o runie bogatym w paprocie lub z licznie występującą miłosną górską. Natomiast na siedliskach ciepłych spotkamy płaty buczyny trawiasto-turzycowej z panującą kostrzewą górską lub turzycą orzęsioną.

Szeroko rozpowszechnione są również kwaśne buczyny górskie. Ze względu na różnice w składzie gatunkowym runa wyróżnia się wśród nich następujące podzespoły: z kosmatką gajową, z kosmatką olbrzymią, borówkowy i trzcinnikowy. Bardzo cennymi siedliskami, ze względu na naturalny charakter, są zajmujące niewielkie powierzchnie jaworzyny na stromych stokach i zboczach. Ich drzewostan tworzy głównie jawor i buk zwyczajny. W zależności od gatunków dominujących w runie można wyróżnić jaworzynę z języcznikiem zwyczajnym lub z miesiącznicą trwałą.

W dolinach rzek i potoków górskich wykształciły się łęgi olchowe i wierzbowe, głównie znana z Karpat nadrzeczna olszyna górska. Drzewostan buduje tu głównie olsza szara z domieszką jawora, jesionu wyniosłego, jodły pospolitej i różnych gatunków wierzb. Warstwa krzewów jest bogata i zróżnicowana. W runie występuje wiele gatunków górskich i wschodniokarpackich: knieć górska, śnieżyca wiosenna, tojad wschodniokarpacki, żywokost sercowaty, pióropusznik strusi. Dobrze zachowane fragmenty olszyn występują w dolinie Terebowca (Ustrzyki Górne), Wołosatego (Pszczeliny), Sanu (Dwernik), Mucznego (Muczne), Strwiąża (Brzegi Dolne) oraz Mszańca (Grąziowa).

Z bieszczadzkimi połoninami związane są wysokogórskie borówczyska bażynowe. Zajmują niewielkie powierzchnie na szczytach połonin i półkach skalnych w rejonie Krzemienia, Halicza, Rozsypańca, Tarnicy, Bukowego Berda i Szerokiego Wierchu. Poza Bieszczadami siedlisko to występuje jeszcze tylko w Tatrach, Karkonoszach i na Babiej Górze. Nie mniej cenne są ziołorośla górskie, które w Bieszczadach występują jako zespół kwiecistych ziołorośli połoninowych z pełnikiem alpejskim (Połonina Wetlińska, Krzemień) i ziołorośla z ciemiężycą białą (Rozsypaniec).

Do innych cennych siedlisk należą świeże łąki użytkowane ekstensywnie, powstałe w wyniku wykarczowania w przeszłości lasów liściastych, silnie związane z regularnym użytkowaniem kośnym. Należą do nich górskie łąki mietlicowe i podgórskie łąki rajgrasowe.

 

Tekst jest fragmentem rozdziału „Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie
z książki „Przyroda polskich Karpat. Przewodnik krajoznawczy”.
Autor: Cezary Ćwikowski

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy Odśwież