OTOP
BirdLife
Strona głównaMapa serwisuKontakt
wersja polska wersja angielska

Kotlina Orawsko-Nowotarska i Pogórze Spisko-Gubałowskie

Kotlina Orawsko-Nowotarska i Pogórze Spisko-Gubałowskie - fauna

16.12.2013
Cietrzew Cietrzew Grzegorz Leśniewski

Wśród ssaków, które występują w regionie, najciekawsze są duże drapieżniki: wilk, ryś i niedźwiedź brunatny. Szanse na spotkanie z którymkolwiek z nich są niewielkie. Jedynie tropy wilków są stosunkowo częste w tutejszych borach. Pospolite są przede wszystkim gatunki łowne: lis, zając, sarna, jeleń i dzik. Spacerując dolinami rzek i potoków, możemy zobaczyć wydrę i bobra, choć najczęściej zauważymy tylko ślady ich obecności – tropy wydry na błotnistych brzegach lub charakterystyczne zgryzy bobrowe.

Najlepiej poznaną grupą zwierząt regionu są ptaki, wśród których sztandarowym gatunkiem jest cietrzew. Na torfowiskach i w borach bagiennych Kotliny Orawsko-Nowotarskiej można go spotkać przez cały rok, choć nie jest to proste, gdyż prowadzi skryty tryb życia. Najłatwiej wiosną usłyszeć jego czuchotanie (inaczej czuszykanie) lub bełkotanie (bulgotanie) – składowe donośnej, słyszalnej na znaczne odległości „pieśni” odgrywanej podczas toków. Inne gatunki, które znajdziemy w podobnych miejscach, to jarząbek, paszkot, krzyżodziób świerkowy. Na okrajkach torfowisk występują sikory – czarnogłówka i czubatka, oraz świergotek drzewny. Odsuwając się dalej od krawędzi kopuł, trafiamy na wilgotne łąki z świergotkiem łąkowym, świerszczakiem, pokląskwą i kszykiem. Łąki kośne i pastwiska sprzyjają derkaczowi, przepiórce i kuropatwie. Tam, gdzie na łąkach pojawiają się większe kępy krzewów, żerują dzierzby – gąsiorek i srokosz.

Dużą ciekawostką jest niewątpliwie gniazdowanie w regionie wszystkich krajowych gatunków pliszek – siwej, żółtej, górskiej i cytrynowej. Ta ostatnia – najrzadsza w Polsce, gnieździ się regularnie w sąsiedztwie Zbiornika Orawskiego. Spotkamy tu również wszystkie gatunki polskich drozdów – kosa, kwiczoła, śpiewaka, paszkota, drozda obrożnego i droździka, który nie jest tu lęgowy, ale licznie pojawia się w okresie wiosennych migracji.
W Kotlinie Orawsko-Nowotarskiej dobrze reprezentowane są ptaki szponiaste. Oprócz pospolitych myszołowa, jastrzębia, krogulca i pustułki z rzadka gniazduje tu orlik krzykliwy. Z pobliskich Tatr zalatuje na żerowiska orzeł przedni. W okresie migracji otwarte tereny stanowią miejsce żerowania dla: błotniaków stawowego, łąkowego i zbożowego, kani czarnej, kobczyka i kurhannika. W zimie dodatkowo spotkamy tu myszołowa włochatego i drzemlika. Gryzonie, które stanowią bazę pokarmową szponiastych, występują tu obficie, o czym świadczą ich liczne ślady na polach i łąkach.

Siedliskowe obszary Natura 2000 o charakterze rzecznym wyznaczone zostały w regionie m.in. ze względu na występowanie bogatej ichtiofauny. W tutejszych rzekach występują: minóg strumieniowy, koza pospolita, głowacz białopłetwy, brzanka, świnka, miętus, lipień i brzana.

Interesująca, choć słabo opisana, jest fauna bezkręgowców. Z torfowiskami związane są rzadkie motyle dzienne: szlaczkoń torfowiec, modraszek bagniczek, dostojka akwilonaris i strzępotek soplaczek. Są to gatunki rzadkie w skali Europy, wszystkie znajdują się na „Europejskiej czerwonej liście motyli”. W Polsce występują już tylko na izolowanych stanowiskach, których w wyniku osuszania terenów podmokłych z roku na rok jest coraz mniej. W maju masowo pojawia się na torfowiskach również zieleńczyk ostrężyniec – gatunek pospolity, szeroko rozprzestrzeniony w całym kraju. Jego nazwa nawiązuje do zielono ubarwionej, mieniącej się spodniej strony skrzydeł. Inne warte wymienienia gatunki motyli, równie ciekawie ubarwione, to: mieniak stużnik, rusałka żałobnik, paź królowej, czerwończyki płomieniec i dukacik.

Badania ostatnich lat prowadzone w rezerwacie Bór na Czerwonem wskazują na wyjątkowy charakter fauny pajęczaków obszaru Torfowisk Orawsko-Nowotarskich. Stwierdzono tu występowanie skakuna Sibianor larae – gatunku nowego dla Polski, a także wielu pająkówborealnych znanych dotąd w Polsce z niewielu stanowisk, często zagrożonych (np. osnuwik Carorita limnaea, pogoniec Arctosa lamperti czy worczak Gnaphosa microps). Rzadkie ślimaki – poczwarówka Geyera (Puścizna Rękowiańska, Baligówka) i p. zwężona (Niedźwiedzie) oraz małż słodkowodny skójka gruboskorupowa to najcenniejsi przedstawiciele mięczaków.

 

Tekst jest fragmentem rozdziałuKotlina Orawsko-Nowotarska i Pogórze Spisko-Gubałowskie”
z książki „Przyroda polskich Karpat. Przewodnik krajoznawczy”.
Autorzy: Aleksandra Pępkowska-Król i Wiesław Król

Dodaj komentarz


Kod antysapmowy Odśwież