OTOP
BirdLife
Strona głównaMapa serwisuKontakt
wersja polska wersja angielska

Pogórze Zachodniobeskidzkie

Pogórze Zachodniobeskidzkie, w którego skład wchodzą pogórza: Śląskie, Wielickie i Wiśnickie – wyróżnia się bogactwem form przyrody, malowniczymi krajobrazami obejmującymi rozległe panoramy na okoliczne masywy górskie oraz zabytkami kultury. Wyraźny jest tu podział na część wschodnią, o większej wartości przyrodniczej, oraz zachodnią, bardziej interesującą kulturowo. Najcenniejsze siedliska przyrodnicze Pogórza – od leśnych przez kserotermiczne i torfowiskowe po nadrzeczne – są bardzo rozproszone i zajmują niewielkie powierzchnie. Zasiedlane są przez liczne gatunki rzadkich roślin, płazów i ptaków. Z ptaków szczególnie warte wspomnienia są dzięcioły, sowy czy ptaki środowisk nadrzecznych. Bardzo dobrze rozbudowana sieć szlaków i zaplecze turystyczno-kulturalne, a także bliskość dużych miast regionu sprawiają, że Pogórze Zachodniobeskidzkie jest częstym celem krótkich wypraw turystycznych.

Spośród siedlisk wymienianych w dyrektywie siedliskowej na Pogórzu Zachodniobeskidzkim występują (w nawiasach wymieniono lokalizacje najlepiej zachowanych stanowisk):

Świat zwierzęcy Pogórza Zachodniobeskidzkiego ustępuje bogactwu gatunkowemu sąsiadujących z nim Beskidów, głównie poprzez znacznie mniejszy udział gatunków rzadkich w skali kraju. Natomiast ciekawym jego aspektem jest przenikanie się fauny górskiej i nizinnej na tym terenie.

Do najstarszych zabytków na Pogórzu Zachodniobeskidzkim należą grodziska znalezione głównie na strategicznych wzgórzach, np. w Woli Radziszowskiej k. Skawiny, Biskupicach k. Wieliczki, Chełmie i Łapczycy k. Bochni, Tarnawie i Sobolowie k. Łapanowa, Pogwizdowa k. Bochni, a także kurhany, np. w Jawczycach na Pogórzu Wielickim i w Paśmie Glichowca na Pogórzu Wiśnickim. Historia niektórych z tych miejsc sięga paleolitu i mezolitu.